Het is fijn om eens zes dagen op rij niet te moeten werken. Dat moet geleden zijn van toen ik werkloos was.
Het is fijn om er eens tussenuit te kunnen, zoals op driedaagse naar ergens bij Verviers. Wat er daar te beleven valt? Ik zal het je eind volgende week weten te zeggen.
Het is fijn om een les Krav Maga mee te maken. En vermoeiend, dat ook.
En het is fijn om een collega-blogger, eindelijk, eens wat beter te leren kennen 
day 06 – a song that reminds you of somewhere
Les Gets… Een plaatsje in de Franse Alpen waar ik heb leren snowboarden en waar ik zes jaar op rij de leukste vakanties heb beleefd… Tijdens een van de eerste edities was onderstaand liedje het “themalied”, en als ik het nu opnieuw hoor, dan denk ik nog steeds terug aan die plaats en aan die vakanties:
Het was te mooi om waar te zijn. Afstuderen was nog niet aan de orde voor mij, die 17e september. De plechtige proclamatie van 23 september moest ik dus ook met pijn in het hart aan mij voorbij laten gaan. Het was stevig slikken, maar het is inmiddels verteerd. Halsoverkop moest ik echter wel op zoek gaan naar een plan.
Dat ik nog een paar maand aan mijn thesis zou moeten werken, dat stond vast, maar enkel dat, zou wat mager zijn. Na een week brainstormen en advies vanuit alle windstreken werd voor het eerstvolgende semester dit plan uitgedokterd: thesiswerken, Duitse Taalvaardigheid en Franse Taalvaardigheid. Twee vakken uit eerste bachelor Frans – Duits om mijn talen wat aan te scherpen. Dat belooft nog grappig te worden, zo als ancien tussen het volk van ’92.
Waar ik daarnaast nog mee bezig geweest ben? Ik heb Julie geholpen haar nieuw kot in te richten en ben nu volop bezig daar de eerste tien dagen met haar door te brengen. Voorts heb ik lopen bekomen van onze Turkije-reis, want die was heerlijk. Als we een doenbare selectie uit de meer dan 400 foto’s hebben kunnen maken, zal ik het hier wel komen zeggen. Ik heb de ongezonde gewoonte tot parkeerboeteverzamelen opnieuw even opgenomen, maar ondertussen – hopelijk – opnieuw neergelegd. En voor de rest heb ik mijn sociaal leven wat proberen opkrikken en een gezonde dosis muziek in mijn leven proberen houden.
We blijven bezig, zoals men dat zegt. En we blijven nog wel even bezig! Hopelijk met een iets hogere blogfrequentie in de toekomst.
Binnen acht dagen weet ik of ik al dan niet geslaagd ben. ‘t Is te zeggen, binnen acht dagen wordt dat bekend gemaakt. Ten vroegste binnen elf, waarschijnlijk binnen twaalf dagen zal ik het weten. Ik ga namelijk tussen 13 en 20 september naar Caria Holiday Resort, ofte “den cavia”. Ik zou, zoals ik al vaker gedaan heb, iemand om mijn puntenbrief kunnen sturen, zodanig dat die mijn punten naar mij kan doorsturen. Maar ik wil dat niet. Not this time.
Ik heb nog nooit als eerste naar mijn eigen puntenbrief durven kijken, noch naar de on-line versie, noch naar de papieren versie. Ik verplichtte meestal iemand anders om eerst te kijken, waarna hij of zij moest mijn punten in trage stapjes aan mij duidelijk moest maken. En ik vind dat toch wel een beetje schandelijk, nog nooit als eerste naar je eigen puntenbrief durven kijken hebben. Vermits het nu (waarschijnlijk / hopelijk) de laatste kans is die ik daartoe krijg, ga ik ze grijpen. Ikzelf wil als eerste mijn punten zien en weten of ik mijzelf al dan niet “Master in de Journalistiek” mag noemen.
Aan eenieder die de informatie al voor mij zou bezitten, bijvoorbeeld door het horen van mijn naam bij de afroeping op 17 september, vraag ik dus nu om te zwijgen als een graf. Gun me deze laatste kans. En kruis ondertussen samen met mij de vingers voor die thesis van mij!
Recente Reacties