iPadbloggen

Een blogpost rechtstreeks vanop mijn iPad, zou iemand me dat al voorgedaan hebben? Natuurlijk. Je kan het zo gek niet bedenken, of iemand heeft het al gedaan. En als je denkt dat niemand zo zot is om te doen wat je net bedacht, dan heeft een of andere Aziaat het tóch al gedaan.

Maar toch vind ik mezelf een beetje een pionier. En eigenlijk is het raar dat het acht maanden geduurd heeft – want zo lang werk ik al als iPadredacteur – alvorens ik het probeerde.

Acht maanden. Ik werk ‘al’ acht maanden. ‘t Was even slikken toen ik vannacht tot dat besef kwam. Ze zeggen dat de tijd vliegt als je klein bent, maar als je dan iets minder klein bent, vliegt het allemaal minstens even snel. Wat wordt dat als we allemaal bejaard zijn? Zou het daarom zijn dat die mensen altijd zo verduveld traag rijden op de snelweg? “Het Leven sjeest al snel genoeg”?

Misschien moet ik van iPadbloggen (woord van het jaar 2012, anyone?) een gewoonte maken. Want tijdgebrek is geen geldig excuus meer om niet te bloggen. Hoe lang duurt het immers om eens wat meer dan 140 tekens neer te tikken? Niet zodanig veel dat je er geen paar keer per week tijd voor zou kunnen maken. Zoals ons Layla al zei: het is een gebrek aan goesting… Zullen we allemaal eens wat meer ons best doen om die goesting terug aan te wakkeren? We waren toch zo’n gezellig zootje.

Een verstandige digitale voetafdruk

Je kan er niet om heen: sociale media zijn tegenwoordig belangrijk geworden. En dat zal er in de toekomst niet op veranderen, wel in tegendeel. Ik ben sinds kort ook volwaardig op de boot gesprongen met een Twitter- en een LinkedIn-account.

Ik ben dus een aanzienlijke digitale voetafdruk aan het neerplanten. Het wordt dan ook eens tijd dat ik goed nadenk over wat ik precies publiek beschikbaar maak, niet alleen op de nieuwe accounts, maar bijvoorbeeld ook hier. De categorie “Persoonlijk” is daartoe alvast een belangrijke stap. Er zijn nu eenmaal dingen die ik liever niet voor iedereen toegankelijk heb staan. Een andere stap is bijvoorbeeld het flink aandraaien van de privacyschroef op mijn facebook-account.

Nu rest mij nog een duik in mijn digitaal verleden, denk maar aan vorige blogs en mijn Flickr- en YouTube-accounts. Er staat ongetwijfeld nog een serieus arsenaal aan persoonlijke (belachelijke?) informatie over mijzelf ter beschikking aan eenieder die ook maar een beetje research verricht. Niet altijd verstandig in sollicitatietijden. Tips om een verstandige digitale voetafdruk na te laten, zijn meer dan welkom, alsook meldingen van falende privacyverscherping.

Ondertussen ben ik trouwens nog steeds krantenbezorger. Het is zwaar, maar ik ben bezig aan mijn laatste drie dagen, en dat hou ik nog wel vol. Daarnaast ben ik vol spanning aan het wachten op een telefoontje van mensen bij De Standaard. Dat zou deze week nog moeten komen, en aangezien het al donderdag is, loopt de stressmeter hoog op. Ik heb een extreem grote hoeveelheid hoop en een zeer voorzichtig positief voorgevoel – al ben ik wat dat betreft zeer terughoudend, daar ik bij soortgelijke voorgevoelens in het verleden al wel eens een stevige slap in the face gekregen heb.

De periode tussenin

Over de studententijd zegt men dat het de mooiste periode van uw leven is. Over het arbeidsleven zegt men, met hier en daar een uitzondering, het tegenovergestelde. Maar wat met de periode tussenin? Ik zal het u zeggen: ambetant! Weken en weken wachten op dat ene telefoontje, die ene stem aan de andere kant van de lijn die zegt “je mag bij ons beginnen!”. Bovendien is de kans helaas veel groter dat die stem net het tegenovergestelde zegt. En dan is het balen en opnieuw beginnen.

Het is duidelijk dat ik me nu ook al weken en weken in zo’n schuitje bevind. Vroegtijdige artritis en krampen allerhande maken zich over mij meester door al het geduim en vingergekruis. Zo ook momenteel, want ik zit vol spanning te wachten op nieuws dat mij vorige week “uiterlijk begin volgende week” beloofd werd. Any minute now, dus. Deel in de handkrampen en hoop samen met mij dat het nieuws spoedig en positief moge zijn!

Tot slot nog even melden dat ik inmiddels actief ben op Twitter

Blogosfeer

In navolging van deze post een kleine oproep, aangezien ik graag opnieuw wat meer in de blogosfeer zou willen vertoeven en opnieuw een blogroll zou willen aanleggen:

Waar zijn al die bloggers? Gelieve naam en URL hieronder achter te laten!

Activiteit?

Niet voor ‘t een of ‘t ander, maar waar zijn al die bloggers heen? De bloggers die ik volgde, zijn er zo goed als allemaal mee gestopt, of ze bezitten een blog die nauwelijks nog activiteit vertoont… Me no like! Jij, jij, jij, jij, jij, jij en jij bijvoorbeeld… Start blogging again!

Goeiemiddag!

Gloomy Lunatic is helaas (?) niet meer. Dat Gloomy’s Words nu ook niet meer bestaat, is niet meer dan een logisch gevolg. Toch? Robin blijft gelukkig (?) echter wél bestaan. En die blijft met de goesting zitten om af en toe iets te bloggen… Tijd voor een verse start, me dunkt! Tijd voor Robingeleuter!

Welkom op mijn blog!