OPINIE. Friso

Moest ‘ie geen prins geweest zijn, zou er dan zo veel in de media over gezegd worden?

Moest ‘ie geen prins geweest zijn, zou hij dan vijftig minuten gereanimeerd geweest zijn? (en nu ligt ‘ie daar…)

Met alle respect, uiteraard.

iPadbloggen

Een blogpost rechtstreeks vanop mijn iPad, zou iemand me dat al voorgedaan hebben? Natuurlijk. Je kan het zo gek niet bedenken, of iemand heeft het al gedaan. En als je denkt dat niemand zo zot is om te doen wat je net bedacht, dan heeft een of andere Aziaat het tóch al gedaan.

Maar toch vind ik mezelf een beetje een pionier. En eigenlijk is het raar dat het acht maanden geduurd heeft – want zo lang werk ik al als iPadredacteur – alvorens ik het probeerde.

Acht maanden. Ik werk ‘al’ acht maanden. ‘t Was even slikken toen ik vannacht tot dat besef kwam. Ze zeggen dat de tijd vliegt als je klein bent, maar als je dan iets minder klein bent, vliegt het allemaal minstens even snel. Wat wordt dat als we allemaal bejaard zijn? Zou het daarom zijn dat die mensen altijd zo verduveld traag rijden op de snelweg? “Het Leven sjeest al snel genoeg”?

Misschien moet ik van iPadbloggen (woord van het jaar 2012, anyone?) een gewoonte maken. Want tijdgebrek is geen geldig excuus meer om niet te bloggen. Hoe lang duurt het immers om eens wat meer dan 140 tekens neer te tikken? Niet zodanig veel dat je er geen paar keer per week tijd voor zou kunnen maken. Zoals ons Layla al zei: het is een gebrek aan goesting… Zullen we allemaal eens wat meer ons best doen om die goesting terug aan te wakkeren? We waren toch zo’n gezellig zootje.

Spijt

Een schrijvend beroep hebben, dat knaagt aan het recreatief geschrijf. En ik deed dat toch zo graag. En degelijk, als ik even zo bescheiden mag zijn. Maar ondertussen is het al anderhalve maand geleden dat hier nog iets verscheen.

Het spijt mij.

Microbloggen à la Twitteroise knaagt dan weer aan het recreatief geschrijf van het langere type, natuurlijk. Steeds regelmatiger maak ik hier een of andere mening kenbaar, en dat is het dan. Wat tijd nemen voor wat meer tekst, zit er vaak niet meer in.

Het spijt mij.

Beloven dat ik wat meer zal schrijven, dat doe ik niet meer. Zeggen dat ik niet meer zal beloven om meer te schrijven, omdat ik niet zeker ben dat ik me daaraan zal kunnen houden, ga ik ook niet meer doen. Wat kom ik dan wel doen? Niks, I guess.

Het spijt mij.