‘Protesteren tegen de geplande wijziging van een eenjarige naar een tweejarige masteropleiding in de humane wetenschappen’
—————————
Deze studentenprotesten stonden deze week in heel wat gazetten, en zinderden sindsdien volop na in mijn achterhoofd. Heel rechtuit gezegd en gevraagd: wat is er in ‘s hemelsnaam verkeerd aan een extra jaartje menswetenschappelijke studie?
Allereerst is de studententijd – zei de nostalgicus die amper enkele maanden geleden in het werkleven stapte – de mooiste tijd ‘s levens. Wat zou het dus kwaad kunnen dat die tijd een jaartje extra duurt?
Daarnaast kan het toch enkel maar positief zijn dat je een meer volleerde afgestudeerde bent? Als je achter je vak, je richting staat, kan extra educatie toch alleen maar renderen? En hiermee kaart ik alvast een eerste delicaat puntje aan.
Zij die protesteren tegen (menswetenschappelijke) studieduurverlenging van vier naar vijf jaar, zijn lui. Ongemotiveerd en gemakszuchtig aan de studiebanken gaan zitten, met als enige doel zo snel mogelijk een – zo algemeen mogelijk – masterdiploma behalen. Het maakt niet zoveel uit binnen welk veld, als het maar niet te lang duurt.
Ikzelf had zonder problemen een extra jaar gestudeerd – en dat komt van iemand die vijfeneenhalf jaar deed over zijn opleiding. Maar het had wel nuttig moeten zijn.
En daarmee kaart ik meteen een tweede delicaat puntje aan: het moet een nuttig extra jaartje zijn. Weinigen zullen me ongelijk geven als ik me schaar achter dit recent geuit standpunt:
‘Eerst zit je je een paar jaar te vervelen, en dan moet het allemaal tegelijk gebeuren!’.
Ook ik had tijdens mijn opleiding vaak het ‘wat-zit-ik-hier-te-doen’-gevoel. Zaken zien die je behalve op je examen, nooit meer zou kunnen gebruiken, slechts vier maand per jaar echt met je vak bezig moeten zijn, met totale tegenzin naar de lessen trekken, enzovoort. Als je de studieduur een jaartje verlengt, dan mag dat gevoel zeker niet mee verlengen.
Een opleiding moet gebalanceerder zijn. Sneller kennismaken met het werkveld en wat theorie bewaren tot in de latere jaren. Sneller aan de nuttige zaken beginnen, is mijn motto, al valt tegen een eerste schiftingsjaar niet veel in te brengen. Specialiseren, en wel zo snel mogelijk. Praktijk zodra het kan, zoveel het kan.
‘Maar wat als je nog niet weet waar je terecht wilt komen?’ Maakt niet uit, bijstuderen is en blijft mogelijk, en waar ben je nu beter mee geholpen, dan met een spoedige kennismaking met het werkveld?
En wees nu eerlijk: wie zou iets kunnen hebben tegen een extra jaar in een meer gebalanceerde, gespecialiseerde, praktische opleiding? De luie, ongemotiveerde, gemakszuchtige studenten, da’s waar, maar ben je die sowieso niet beter kwijt dan rijk?
Hmm, de titels zijn nogal misleidend eigenlijk. In Gent is er niet geprotesteerd tegen de tweejarige master maar tegen de invoeringsdatum ervan. (Niet dat je dat letterlijk zegt, maar door je artikel ging ik de krantenartikels nog eens opzoeken)
Btw, ik keek deze week naar de verloren studentenkaarten in de brug. Rara wie daartussen zat!
Invoeringsdatum maakt het enkel maar concreter: mijn betoog is toepasbaar op elke student die dit jaar begonnen is.
Maar ‘t wordt tegelijk gerelativeerd: als je je nu inschrijft voor een vierjarige opleiding, wil je inderdaad niet dat het ineens een jaar langer duurt… (al kunt ge u daarbij de vraag stellen ‘waarom is dat een probleem?’)
En ah! Mijn studentenkaart! Een van de drie!
Dat zal wel m’n wederhelft geweest zijn die op mijn kosten ging eten en vergeetachtig geweest is 
Ik zou het zelf ook niet erg vinden, maar ik kan me voorstellen dat het voor sommigen bv financieel wel een probleem kan vormen. Nuja, ik vond het betoog sowieso wel goed hoor, daar niet van
De master is de hemel op aarde nu als je het vergelijkt me bachelorjaren (niet qua werklast maar projectgerelateerd werken is hier tenminste aan de orde) dus balans is inderdaad ver te zoeken.