Ziehier mijn betovergrootouders.
Ik ben Robin. Mijn pa heet Gerrit. Zijn vader was Florent. Diens vader heette Seraphin. En Seraphins vader was Flonie. Op de foto staan Flonie en Elodie De Clercq. De foto dateert van ergens begin vorige eeuw, maar het koppel vormde zich al in de 19e eeuw.
Of: hoe zwier ik iemand in enkele zinnen een eeuw of twee terug in de tijd.
Ik sluit zodadelijk mijn computer af, om er vervolgens wellicht niet meer aan te gaan zitten tot ergens in 2012. Dus dat was 2011. Er is heel wat gebeurd in het voorbije jaar, ik heb heel wat meegemaakt, ups and downs, leuke en minder leuke momenten. Ik zou mezelf voor 2012 dan ook veel ups en veel leuke momenten willen toewensen, en ik maak het mijn voornemen om daar een zo actief mogelijke rol in te spelen. Ik ben benieuwd.
En voor jullie natuurlijk ook ‘t allerbeste!
Met grote ogen werd de eedaflegging van Di Rupo I hier op de redactie gevolgd. Er is een regering. Na grofweg 541 dagen is er eindelijk een regering. Het voelt bijna onecht aan. Maar ze is er, en laten we met z’n allen hopen dat het een degelijke regeerperiode wordt.
En nu houden we erover op. Want als er één iets is waar ik de voorbije maanden veel over gelezen en geschreven heb, is het wel den polletiek.
Sinterklaas is langsgeweest. Ahja, want het is zes december. Eerst in ons studiootje en vervolgens ook op de redactie. En we zijn weer een paar chocolaatjes rijker. Lekker, maar niet echt gezond. Misschien dat ik me binnenkort ook eens aan het cliché-voornemen – ‘vanaf januari eet ik gezonder en sport ik meer – waag.
En zoals dat jaarlijks gaat, is het overmorgen mijn verjaardag. Mijn vijfentwintigste al. Een kwarteeuw. Da’s verdorie lang. De dag zelf zal zonder al te veel poeha passeren. Een gezellig samenzijn met mijn liefje, een taartje bij de ouders en dan gaan werken. ‘t Is volgend weekend dat het staat te gebeuren: een heuse verjaardagsbijeenkomst in Laarne. Niet minder dan eenentwintig mensen zullen aanwezig zijn. Da’s veel. Heel veel. Meer dan ik had verwacht. En nu moet ik al die mensen plaats kunnen bieden en enkele uren weten te entertainen. Dju, zeg.
Hoe dat verliep, hoort u ooit nog wel.
Blijkbaar waren ze de voorbije zes maanden tevreden genoeg over mijn werk om mij alvast zes extra maanden in dienst te nemen. Jochei!
”Het onderzoek naar schuldig verzuim door de Kerk in zaken van seksueel misbruik, krijgt een zware klap. De huiszoekingen in het paleis van de aartsbisschop zijn nietig.”
—————————
Ik begrijp het begrip ‘onrechtmatig verkregen bewijs’ niet zo goed. En daarmee bedoel ik dat ik het eigenlijk helemaal niet begrijp. Bewijs is bewijs.
Ik begrijp dat er vele jaren gegaan zijn over het vormen van ons huidig juridisch web, en dat heeft ook zo z’n verdiensten, maar zeker ook z’n missers, zoals dit er een is. En zoals de Wet Lejeune er ook een is, trouwens, maar daarover misschien later meer – al zal het dan misschien niet meer nodig zijn, daar ze er naar het schijnt wat aan zullen doen.
Stel: iemand begaat een misdrijf. Stel: daar bestaat bewijs van. Is het dan zo verkeerd om dat bewijs, by any means, kenbaar te maken? Ik vind van niet.
Ik vermoed dat het de wetgever ging om het voorkomen van nieuwe misdrijven bij het zoeken naar / blootleggen van bewijs. Maar dat begrijp ik eigenlijk niet. Wat mij betreft mogen er gerust misdrijven gepleegd worden als daarmee bewijzen van andere misdrijven blootgelegd kunnen worden.
Sta mij toe te benadrukken dat ik nogal achter morele evenwaardigheid sta. Moreel, omdat het wat mij betreft niet dwingend moet zijn. Evenwaardig: omdat de zogezegde misdrijven in verhouding moeten staan. Daarmee bedoel ik dat er wat mij betreft bijvoorbeeld gerust afgeluisterd of gechanteerd mag worden, als daarmee bijvoorbeeld het bewijs van een moord geleverd kan worden. Iemand gaan martelen omdat ‘ie een doosje lucifers gestolen heeft, gaat niet op. Al zou het wat mij betreft wel mogen, alleen is het dan moreel onwaardig.
Het draait er mij om dat een bewijs niet ongeldig verklaard mag worden omdat er ergens een fout gebeurde. Een bibliotheek aan kindermisbruikbewijs nietig laten verklaren omdat ergens de juiste handtekening ontbrak, dat vind ik te belachelijk voor woorden.
Er moeten echter twee belangrijke nuances bij dit verhaal geplaatst worden. Allereerst mag het misdrijf dat begaan wordt om een bewijs bloot te leggen, niet leiden tot vals bewijs. Iemand martelen tot ‘ie een bepaalde, onjuiste verklaring aflegt, mag niet. Daarnaast – niet onbelangrijk – mag het blootleg-misdrijf ook niet onbestraft blijven. Sla je iemands autoruiten in, teneinde een bewijs van diefstal voor te leggen, dan moet je toch nog opdraaien voor de schade.
Soms zorgen interne mails voor grappige situaties.
NB vraagt DS om stem
Maar goed, alle gekheid op een stokje, en niet dat ik onze collega’s van de verdieping hieronder in de voet wil schieten, maar DSO verdient toch echt wel de titel van ‘Beste Nieuwssite van het Jaar’. Stemmen! En wel direct!
‘Protesteren tegen de geplande wijziging van een eenjarige naar een tweejarige masteropleiding in de humane wetenschappen’
—————————
Deze studentenprotesten stonden deze week in heel wat gazetten, en zinderden sindsdien volop na in mijn achterhoofd. Heel rechtuit gezegd en gevraagd: wat is er in ‘s hemelsnaam verkeerd aan een extra jaartje menswetenschappelijke studie?
Allereerst is de studententijd – zei de nostalgicus die amper enkele maanden geleden in het werkleven stapte – de mooiste tijd ‘s levens. Wat zou het dus kwaad kunnen dat die tijd een jaartje extra duurt?
Daarnaast kan het toch enkel maar positief zijn dat je een meer volleerde afgestudeerde bent? Als je achter je vak, je richting staat, kan extra educatie toch alleen maar renderen? En hiermee kaart ik alvast een eerste delicaat puntje aan.
Zij die protesteren tegen (menswetenschappelijke) studieduurverlenging van vier naar vijf jaar, zijn lui. Ongemotiveerd en gemakszuchtig aan de studiebanken gaan zitten, met als enige doel zo snel mogelijk een – zo algemeen mogelijk – masterdiploma behalen. Het maakt niet zoveel uit binnen welk veld, als het maar niet te lang duurt.
Ikzelf had zonder problemen een extra jaar gestudeerd – en dat komt van iemand die vijfeneenhalf jaar deed over zijn opleiding. Maar het had wel nuttig moeten zijn.
En daarmee kaart ik meteen een tweede delicaat puntje aan: het moet een nuttig extra jaartje zijn. Weinigen zullen me ongelijk geven als ik me schaar achter dit recent geuit standpunt:
‘Eerst zit je je een paar jaar te vervelen, en dan moet het allemaal tegelijk gebeuren!’.
Ook ik had tijdens mijn opleiding vaak het ‘wat-zit-ik-hier-te-doen’-gevoel. Zaken zien die je behalve op je examen, nooit meer zou kunnen gebruiken, slechts vier maand per jaar echt met je vak bezig moeten zijn, met totale tegenzin naar de lessen trekken, enzovoort. Als je de studieduur een jaartje verlengt, dan mag dat gevoel zeker niet mee verlengen.
Een opleiding moet gebalanceerder zijn. Sneller kennismaken met het werkveld en wat theorie bewaren tot in de latere jaren. Sneller aan de nuttige zaken beginnen, is mijn motto, al valt tegen een eerste schiftingsjaar niet veel in te brengen. Specialiseren, en wel zo snel mogelijk. Praktijk zodra het kan, zoveel het kan.
‘Maar wat als je nog niet weet waar je terecht wilt komen?’ Maakt niet uit, bijstuderen is en blijft mogelijk, en waar ben je nu beter mee geholpen, dan met een spoedige kennismaking met het werkveld?
En wees nu eerlijk: wie zou iets kunnen hebben tegen een extra jaar in een meer gebalanceerde, gespecialiseerde, praktische opleiding? De luie, ongemotiveerde, gemakszuchtige studenten, da’s waar, maar ben je die sowieso niet beter kwijt dan rijk?
Een nieuwe rubriek. Met veel poeha, bij dezen, aangekondigd, en hopelijk niet in het eeuwige niets verzonken, na een bijdrage of drie. Kwestie van mijn journalistieke kant af en toe aan het woord te laten, mijn schrijfgrage ik.
Een rubriek die grenst aan het opiniestuk. Maar bij het eerste stuk is het moeilijk te zeggen waar het uiteindelijk naartoe vaart. We zien wel, zoals de relativerende ik steeds zegt.
Iets rond mij valt me op. Ik sta erbij stil, langer dan bij iets anders. En ik vorm me er een mening rond. En die mening verkondig ik. Dat is de nieuwe rubriek.
—————————
‘De enige manier om mensen tot beter gedrag aan te zetten, is in hun portemonnee graaien.’
Een versie van een van ’s werelds meest bekende citaten, recent op deze wijze geuit door mijn vader, en zeer sterk aangehangen door mezelve. Noem het kapitalisme, noem het liberalisme, socialisme, kusmijnzakisme, maar een waarheid is het als geen ander.
Is geld niet hetgene waar alles om draait? Is geld niet eenieders motivatie? Doet geld de wereld niet draaien, en stopt het draaien niet als er voldoende geld tegenover staat? Mijn gedacht.
Uiteraard zijn er uitzonderingen. Uiteraard zijn er mensen die zich oprecht van deze wereldse waarheid kunnen afzetten, net zoals er mensen zijn die oprecht bewondering hebben voor zij die onverstaanbaar, obscuur, Scandinavisch gitaargeweld portretteren op een podium dat overgoten wordt met meer dan tachtig liter schapenbloed. Uiteraard. Maar da’s de uitzondering.
Als ik iets lees over milieuvriendelijkheid, dan denk ik haast automatisch ‘dat zou gesubsidieerd moeten worden!’. Hierin lees je: ‘laat de mensheid het in hun portemonnee voelen, en je zal ze over de streep trekken’. En dat is op zo veel dingen toepasbaar. Wil je iets veranderen, stel er geld voor in de plaats. Wil je iets behouden, idem. Wil je iets verwezenlijken, idem. Wil je motivatie scheppen, aanmoedigen, ontmoedigen,… breng de centen, en je overhaalt de mensen. Slechts uitzonderlijk wordt tegen deze gulden waarheid gezondigd. Wie anders beweert, is schijnheilig.
Wees even eerlijk met jezelf, en geef toe dat geld zowat het meest gevoelige aller menselijke eigenschappen is. Valt er ergens geld mee te winnen, of te besparen, dan is het aantrekkelijk. Is iets duur of brengt het niet op, dan behoeft het al snel een speciale gelegenheid.
Ik laat een arsenaal aan voorbeelden aan mij voorbij gaan. Men weet tenslotte heel goed waarover ik het heb. Money is what makes the world go round. En laat het geweten zijn dat ik zo’n spreuk gerust boven mijn bed zou willen hangen, ware het niet dat het nefast zou zijn voor de magie met mijn wederhelft, de enige voor wie geld voor mij van geen belang is. Of ben ik nu ook schijnheilig?
Een afscheid in mineur, zo zou je vandaag kunnen noemen. Going out with a bang, maar dan op de verkeerde manier. Mijn nieuwe auto is er, en daar ben ik heel blij om. Noodgedwongen moest ik daarbij afscheid nemen van mijn oude auto, mijn Peugeootje. Maar dat ging niet hoe ik het gewenst had.
Ik zou er vandaag om kunnen, om mijn nieuwe auto. Mijn oude zou ik daarbij achterlaten, en er een dikke recyclagepremie voor krijgen. Omdat ik niks wou vergeten in mijn Peugeootje, vond ik het vannacht nodig om al het gerief dat er nog in zat, op de achterbank te verzamelen. Vervloekt weze deze gedachtengang, want hoe zou ik in hemelsnaam iets kunnen vergeten. En zelfs al zou ik dat doen, ze zouden mij toch wel bellen om me even terug te laten keren.
Maar ik verzamelde toch alles op mijn achterbank. Daarbij ook mijn werklaptop en tweede werktas, met daarin mijn werk-iPad. Soms nam ik die mee naar binnen, soms verstopte ik het in de koffer, maar er had wel al vaker gerief op mijn achterbank gestaan, dus voor die ene laatste keer, zou het ook nog wel kunnen.
Dat was buiten een (stel) plunderaar(s) gerekend. Ergens tussen 1u00 vannacht en 10u00 deze ochtend heeft men op vernuftige wijze mijn passagiersdeur losgewrikt en daardoor de deur erachter kunnen openen. En weg was mijn werkgerief. Weg waren laptop en iPad.
Ik was natuurlijk bang dat ik hierdoor zou kunnen fluiten naar mijn dikke recyclagepremie. Maar toen we in de garage waren, bleek het geen probleem. Opluchting. Nu moest ik enkel nog het verdict op mijn werk afwachten. Voorlopig blijk ik niet te moeten opdraaien voor het verlies van de laptop. Alweer opluchting. Het is nu nog een paar dagen afwachten alvorens ik weet of ik al dan niet moet opdraaien voor het verlies van de iPad. Nog een derde keer opluchting? Drie keer is tenslotte scheepsrecht.
Het is trouwens de Hyundai geworden waarvan sprake. Foto’s volgen.
Hoezeer het ook een goede zaak mag wezen dat die Libiër eindelijk gevonden en uit de weg geruimd is, de vele beelden over zijn laatste ogenblikken als levende, raken mij. Ben ik nu te menselijk, te menslievend? Want een smeerlap die pijn heeft, daar zou je geen medelijden mee mogen hebben. Hoe meer smeer, hoe meer leed. Niet? Blijkbaar niet, aldus een zeker oerinstinct, diep in mij. Heel goed wetende dat ‘ie kreeg wat ‘ie verdiende, kon ik een zeker ocharme niet onderdrukken. Vervloekt weze mijn empathisch vermogen. En nu nog hopen dat de opvolgers het wel goed doen, want…
Recente Reacties